Karl Gustaw Jung urodził się w Szwajcarii i, w odpowiedzi na psychoanalizę Zygmunta Freuda, stworzył podstawy psychologii analitycznej.
Różni się ona od Freudowskiego modelu tym, że pomniejsza wagę seksualności i dziecięcych konfliktów w leczeniu neurozy, a bardziej skupia się na obecnych konfliktach pacjenta. Jung dokonał kroku naprzód w definiowaniu nieświadomości osoby, jako złożonej zarówno z osobistej nieświadomości (wynikającej z doświadczeń jednostki), jak i nieświadomości zbiorowej, kolektywnej (wynikającej ze złożonej budowy mózgu i wspólnej dla całej ludzkości). Jest to ważne dla nauk ezoterycznych, gdyż zbliża się niejako do wyjaśnienia mocy archetypowych, symbolicznych systemów jak Tarot. W rzeczy samej, pojęcie archetypu – potężnego, ponadczasowego symbolu, pojawiającego się w mitach, bajkach i snach – jest ważnym elementem jungowskiej koncepcji nieświadomości.
Jung zaklasyfikował ludzi jako inrawertyków i ekstrawertyków, lecz, co ważniejsze z punktu widzenia Tarota, dalej rozdzielił ich na grupy ze względu na cztery funkcje umysłu ludzkiego: myślenie, percepcja, uczucie i intuicja. W swojej ostatniej pracy Człowiek i jego symbole Jung napisał: „Te cztery typy funkcyjne odpowiadają oczywistym środkom, za pomocą których świadomość zyskuje ukierunkowanie, by doświadczać. Percepcja (tj. doświadczanie za pomocą zmysłów) mówi nam, ze coś istnieje; myślenie mówi, czym to coś jest; uczucie pozwala się z tym zgodzić lub nie; a intuicja mówi skąd to przychodzi i dokąd zmierza.” Twierdził, że w każdej osobie jedna lub więcej z tych funkcji przeważa i że pozostałe wymagają rozwoju poprzez praktykę, jeśli osoba ma być całością. Jung ujął to tak: „wszystkie cztery funkcje powinny jednakowo się przyczyniać dla całkowitego ukierunkowania.”
Na teorii archetypów osobowości Junga, powstała także w latach 80-siatych branża psychologii zwana socioniksem, oparta na 16 czynnikowej analizie osobowości :
